Η Celine Pousey είναι μια Γαλλίδα καλλιτέχνιδα, που από πάντα περιβάλλεται από την τέχνη. Η τέχνη της με τα δικά της λόγια: «Είμαι ανάμεσα σε σχήματα, χρώματα, λέξεις, υλικά και μυρωδιές...
εργαστήρια, γκαλερί...από τις παιδικές μου πάνες,
στην αγκαλιά της μαμάς, στην κοιλότητα της παλάμης του πατέρα μου».
Μεγάλωσε πίσω από τον πάγκο εργασίας και πάντα προσέχει
«…την έλευση των έργων και τη σύνθεση των ευαίσθητων χώρων με τους οποίους τρίβονται.
Το αντικείμενο συμβαίνει, κάτω από το χέρι του γλύπτη, τον πατέρας μου.
Κάτω από την ανάλαφρη ανάσα της μητέρας μου, ελίσσοντας το φύλλο χρυσού, που το ξύλο, η πατίνα και το νερό απορροφούν στο φως.
Οι γονείς μου εργάστηκαν με την αριστεία της τεχνογνωσίας, για να μεγεθύνουν πίνακες ζωγραφικής, γλυπτά κορνίζες ή για την αποκατάσταση έργων που θα διατηρηθούν από το πέρασμα του χρόνου.
Η φημισμένη εταιρεία διαχείρισης έργων τέχνης RG Gault Paris, είχε τα εργαστήριά της στη Βουργουνδία, το κατάστημά της στο Παρίσι και τα παιδιά της, τον αδερφό μου και εγώ.
Μια μετάδοση... ένα έγχυμα... μέχρι την απομάκρυνση της τανίνης μιας ίνας που εξερευνά η σάρκα μου.
Καλλιτεχνική ίνα, λέγεται. Ένα πλέγμα. Ένα misc-melo που σώζεται από το μπλέξιμο από το έργο, το νόημα, την ομορφιά, την αισθησιακή σχέση με τον κόσμο.
Αυτή η οικογένεια, αυτό το τεταμένο, χαλαρό πλέγμα, η ιστορία μας... ρομαντικοποιείται, για να βουρτσιστεί ενάντια στην παγίδα του πόνου και να διακηρύξει τον έπαινο. Λέγεται σαν παιδικό βιβλίο, για να υποστηρίξει την εικονογράφηση στο ένα.
Και μετά...
Η τέχνη γίνεται τρόπος να κάνεις το αδύνατο, το αδιανόητο, το ανείπωτο...
Κατά τη διάρκεια της καριέρας μου ως θεραπευτής, η ζωή μου ως καλλιτέχνης είναι ένας τρόπος συνάντησης με τον εσωτερικό χώρο, μια προσπάθεια μετάφρασης, μια ανάσα, μια γλώσσα, ανάμεσα στις λέξεις, ο χώρος του μυστηρίου και της αλήθειας. Αυτά τα χρόνια μελέτης, έρευνας και εξερεύνησης στον οικείο και προνομιακό χώρο της εμπιστοσύνης έχουν διαμορφώσει την ακρόαση, το βλέμμα μου, τη συνάντηση με τον εαυτό μου και τη ζωή.
Μόνο η Τέχνη και η Φύση μου επιτρέπουν να αγγίξω περισσότερο το ουσιαστικό.
Μόνο το συναίσθημα αγγίζει το αληθινό νόημα της φύσης μας...και μετά...
Η τέχνη μου επιτρέπει να είμαι ελεύθερη. ”ΠερισσότεραΛιγότερα
