ΖΟΓΓΟΛΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

ΖΟΓΓΟΛΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

Ο Γιώργος Ζογγολόπουλος (Αθήνα,1903 - 10 Μαΐου 2004) ήταν Έλληνας γλύπτης, με διεθνείς διακρίσεις. Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Από το 1930 έως το 1938 εργάστηκε στο Αρχιτεκτονικό Τμήμα του Υπουργείου Παιδείας και στην περίοδο αυτή μελέτησε και έκτισε σχολικά συγκροτήματα και εκκλησίες.
Ως αρχιτέκτονας ήταν αυτοδίδακτος. Η γνωριμία του με αρχιτέκτονες όπως ο Μητσάκης, ο Πικιώνης, ο Κόντογλου και ο Ρουσσόπουλος αποτέλεσε βασικό κίνητρο της συνεργασίας τους σε πολλά έργα και διαγωνισμούς. Το διάστημα 1926-1927 εργάστηκε στη Διεύθυνση Αναστηλώσεως Αρχαίων και Βυζαντινών Μνημείων του Υπουργείου Παιδείας. Το 1930 διορίζεται σχεδιαστής στο Αρχιτεκτονικό Τμήμα του Υπουργείο Παιδείας και μεταξύ άλλων ασχολείται και με την εκπόνηση μελετών για σχολικά κτήρια. Ως βοηθός του Ορλάνδου ο Γιώργος Ζογγολόπουλος αποκτά μεγάλη εμπειρία και στον τομέα του σχεδιασμού εκκλησιών. Ως γλύπτης που ασχολήθηκε με μεγάλης κλίμακας έργα θεωρεί ότι “δεν μπορεί να υπάρξει μεγάλη γλυπτική χωρίς αρχιτεκτονική μέσα της”. Στο σημείο αυτό γίνεται φανερός ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβάνεται ο Ζογγολόπουλος την αρχιτεκτονική, που δεν θα μπορούσε να είναι παρά άμεσα συσχετιζόμενος με αρχές της γλυπτικής. Η βαθιά γνώση της σύγχρονης αρχιτεκτονικής και το σίγουρο αισθητήριο ως προς την κατανομή των χώρων και των λειτουργιών χαρακτηρίζουν σε μεγάλο βαθμό το αρχιτεκτονικό του έργο. Όλα αυτά βέβαια υλοποιούνται στο πλαίσιο μιας διάχυτης πλαστικότητας που εντοπίζεται στα κτήρια που σχεδίασε. Η δομική σκέψη του Ζογγολόπουλου και η αντίληψη του ότι “κενό και πλήρες είναι ένα” γίνονται ιδιαίτερα αισθητά σε αρκετά έργα του όπως το 1ο Δημοτικό Σχολείο στην Κηφισιά, το υπόστεγο του σχολείου της Άρτας, το δημοτικό σχολείο της Σύρου και το σχολείο στην Κέρκυρα. Οι τολμηρά σε πρώτο πλάνο τοποθετημένες τζαμαρίες του σχολικού κτηρίου στη Σύρα σε συνδιασμό με τους τοίχους αποδίδουν ίσως την αντίληψη του σχετικά με το κενό και το πλήρες. Η έκφραση της ίδιας αντιληψης εντοπίζεται και στο δημοτικό σχολείου της Κηφισιάς με τις τρεις αίθουσες και τη στρογγυλή σκάλα. Από την άλλη το υπόστεγο στο σχολείο της Ανταλάντης συμπληρώνει το ήδη υπάρχον κτήριο μέσα από το παιχνίδι φωτός/σκιάς, κενού/υποστηλωμάτων. Όσον αφορά στις αναστυλώσεις αξίζει να σημειωθεί εκείνη του τρούλου του Όσιου Λουκά Φωκίδος. Τέλος στις αρχιτεκτονικές μελέτες του Γιώργου Ζογγολόπουλου περιλαμβάνονται και ορισμένες μελέτες μικρών μουσείων.
Από το 1933 έως και το 1944 ήταν καθηγητής σχεδίου στη Σιβιτανίδειο Σχολή Τεχνών και Επαγγελμάτων.
Το 1937 ταξιδεύει στο Παρίσι, όπου γνωρίζει και μελετά το έργο του Ch. Despiau. Το έτος 1946, διατέλεσε Αντιπρόεδρος του Καλλιτεχνικού Επιμελητηρίου και Πρόεδρος των Γλυπτών.
Τα χρόνια 1949-1950, με υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης, εργάστηκε στο ατελιέ του γλύπτη Marcel Gimond στο Παρίσι. Το 1952-1954 με υποτροφία του Ελληνικού Ιδρύματος Κρατικών Υποτροφιών, (ΙΚΥ) πηγαίνει στην Ιταλία όπου μελέτησε τις τεχνικές της χαλκοχυτικής. Στη Φλωρεντία και την Πάντοβα μελετά τη γλυπτική της Αναγέννησης. Μελέτησε επίσης το έργο του Μιχαήλ Άγγελου, του Ντονατέλλο και άλλων καλλιτεχνών, καθώς και την ετρουσκική τέχνη.
Υπήρξε μέλος της εξεταστικής επιτροπής διαγωνισμού του ΙΚΥ για την αποστολή υποτρόφων γλυπτικής στο εξωτερικό (1957-58-59).
Από το 1953 υπήρξε μέλος της Ευρωπαϊκής Εταιρίας Πολιτισμού (Société Européenne de Culture) και το διάστημα 1960-1988, μέλος του Εκτελεστικού Συμβουλίου Μπιενάλε της Βενετίας. Το 1975 συμμετείχε στην 20η Διεθνή Συνάντηση της Γενεύης. Το 1980 συμμετείχε στη Β’ Διεθνή Εικαστική Συνάντηση στο Ευρωπαϊκό Πολιτιστικό Κέντρο Δελφών.
Ήταν ενεργό μέλος καλλιτεχνικών ομάδων, όπως η Oμάδα Τέχνης, η Ένωσις Eλεύθεροι Kαλλιτέχναι, ο Σύνδεσμος Eλλήνων Kαλλιτεχνών, η Oμάδα Στάθμη, η Oμάδα Tομή, η Ομάδα για την επικοινωνία και εκπαίδευση στην τέχνη, συμμετέχοντας σε εκθέσεις και συναντήσεις των ομάδων αυτών. Δεκάδες έργα του ανήκουν σε ιδιωτικές συλλογές και Ιδρύματα ενώ πολλά βρίσκονται εγκατεστημένα σε δημόσιους χώρους και πλατείες στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο.
Εκπροσώπησε την Ελλάδα στην Μπιενάλε της Βενετίας (1940, 1956, 1964, 1991, 1993, 1995, 1997), στην Μπιενάλε του Καΐρου (1946) και στην Μπιενάλε του Σάο Πάολο (1957). Συμμετείχε σε όλες τις Πανελλήνιες εκθέσεις εκτός από την περίοδο της δικτατορίας 1967-1974.
Τον Φεβρουάριο του 2004 σύστησε το κοινωφελές «Ίδρυμα Γεωργίου Ζογγολόπουλου» με έδρα την κατοικία του που ήταν και το εργαστήριό του. Πέθανε τον Μάιο του ίδιου έτους.
Το γνωστότερο από τα έργα του είναι οι «Ομπρέλες» του, που εκπροσώπησαν την Ελλάδα στην Μπιενάλε της Βενετίας, το 1993, και τώρα βρίσκονται στο συμβούλιο υπουργών της Ευρώπης στις Βρυξέλλες. Δικό του παλαιότερο έργο είναι και το μνημείο για το Ζάλογγο. Στην καρδιά της Αθήνας, στην Πλατεία Ομονοίας βρίσκεται το δεύτερο γνωστότερο έργο του το «Πεντάκυκλο», ανοξείδωτη μεταλλική κατασκευή ύψους 15 μέτρων. Το «Πεντάκυκλο» είναι ένα υδροκίνητο γλυπτό που όπως υποδηλώνει το όνομα του αποτελείται από πέντε κύκλους οι οποίοι χάρη στο νερό που κυλάει ανάμεσα τους, περιστρέφονται δίνοντας 'ζωή' στο γλυπτό.

Σημαντικές Διακρίσεις στον τομέα της αρχιτεκτονικής: 1952 Αρχιτεκτονικός Διαγωνισμός για εκκλησία 1000 ατόμων. Ά βραβείο σε συνεργασία με τον Αρχιτέκτονα Π.Καραντινό. 1959 Αρχιτεκτονικός Διαγωνισμός για σχολικό συγκρότημα . Αγία Παρασκευή, Β’ βραβείο. 1981 Ά Βραβείο στο διαγωνισμό για τη διαμόρφωση της πλατείας Κλαυθμώνος σε συνεργασία με τον αρχιτέκτονα Α.Τομπάζη (δεν πραγματοποιήθηκε).
βιβλιογραφία: Λεύκωμα Σχολικών Κτιρίων, Υπουργείο Παιδείας & Πολιτισμού, Αθήνα, 1959 Αντ. Κωτίδης, Μοντερνισμός και «Παράδοση» στην ελληνική τέχνη του μεσοπολέμου, σ. 167, 270 Θεσσαλονίκη 1993. Κείμενα Ζογγολόπουλου - Συζήτηση με τον Ντένη Ζαχαρόπουλο, 1990 Περιοδικό Αρχιτέκτονες, Δεκέμβριος 2008

Εμφάνιση:
Ταξινόμηση:
 ΦΑΚΟΙ ΑΝΟΞΕΙΔΩΤΟΣ ΧΑΛΥΒΑΣ ΚΑΙ PLEXIGLASS 65 CM. ΥΠΟΓΕΓΡΑΜΜΕΝΟ ΣΤΗ ΒΑΣΗ ..
Χωρίς ΦΠΑ: 0,00€